Budownictwo w Polsce w pierwszych latach powojennych

W pierwszych latach po zakończeniu II wojny światowej przed społeczeństwem polskim stanęło bardzo trudne zadanie odbudowania kraju ze zniszczeń wojennych. Było to ogromne wyzwanie, gdyż substancja mieszkaniowa była zniszczona często w 80 procentach, procentach nie lepszym stanie była infrastruktura przemysłu i usług. Podstawowym budulcem w tym okresie czasu była cegła z rozbiórki zburzonych lub uszkodzonych znacznym stopniu budynków. Zaczęły tez powstawać pierwsze cegielnie, odbudowywano tez zniszczone zakłady produkcji materiałów budowlanych. W praktyce budowano, z czego tylko się dało, zwłaszcza na terenach wiejskich radzono sobie czasem wykorzystując rozwiązania prowizoryczne. Z każdym rokiem wzrastało tempo budownictwa, ulepszano ciągle system budowy domów, powstały wtedy słynne „trójki murarskie”. W latach 60-tych XX wieku coraz powszechniej wchodziły do sektora budownictwa elementy tzw. wielkiej płyty – konstrukcje wykonane z żelazobetonu. W latach 70-tych powstały nawet tzw. „fabryki domów”, gdzie wytwarzane były całe gotowe pomieszczenia w postaci prostopadłościanów, montowanych już na miejscu budowy.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej: